Lieve Sonja,
Vandaag zou je 42 jaar geworden zijn. Helaas is het leven anders verlopen en je werd maar 7 jaar. Je weet zelf wat er de laatste dag in je leven nog gebeurd is, vlak voordat ik naar judo ging. Soms zou je dingen over willen doen. Het is een goeie les geweest, ga nooit zonder ruzie, schelden of boosheid de deur uit of zoals mamma altijd zei: “Laat de zon niet ondergaan over uw toorn (boosheid).” Daarom hangt de tekst onder in dit verhaal nu bij ons in de gang.

Op je 42e verjaardag hebben we een mooi bloemstuk / plantenbakje voor je meegenomen. Ik denk dat je het mooi zult vinden.
Er zitten paars/gele viooltjes in, als de wind er door heen waait lijkt het net een vlinder. De witte anjers staan voor een jonge geest.
Lieve Sonja ik zal je nooit vergeten, je blijft mijn zonnetje, mijn gouden sterretje: “Hoger dan de blauwe luchten en de sterretjes van goud.”
Liefs je grote broer.
Klik hier -> In memoriam Marian Sonja
Op een mooie zonnige vrijdag was ik als 10 jarig jongetje thuis van school om een (sieraden) kistje van hout te maken voor mijn moeder. Het zal zo ongeveer half 10 zijn geweest dat mijn vader mij uit het hok haalde en ik in de woonkamer hoorde dat mijn moeder niet meer leefde. Mijn moeder heeft het houten doosje nooit gezien, of toch wel . . . .






