Categorie: Archief 2010

M. Designed

Gepubliceerd op door Bram

M. Designed is de naam voor Marijke haar ontwerpen. Marijke is op dit moment derde jaars Mediavormgeefster aan de opleiding Grafimedia te Drachten.
Marijke is op jonge leeftijd al begonnen met tekenen en ontwerpen van projecten. Na de Havo was dit de meest geschikte opleiding voor haar.
Het mooie is dat je in al die jaren Marijke ziet groeien in haar ontwerpen en projecten. Verschillende bewerkingen van haar staan ook op mijn site.
Ook sommige logo’s of banners voor mijn site of geocaching worden door Marijke gemaakt. Zo ook het ontwerp in dit artikel, klik maar eens op deze foto. Tot in detail heeft Marijke dit logo op mijn auto gezet! Ze heeft zelfs de de randen van de deur in het logo doorgesneden. Ze werkt secuur en precies (net als haar vader).
Je mag gerust zeggen, dat ik trots op haar ben. Weet je wat nog het allermooiste is van dit alles? Ik was erbij, ik heb het allemaal bewust mogen meemaken, haar zien groeien en zich ontwikkelen! Ik heb genoten en geniet nog steeds van haar ontwikkeling.

Later is de naam veranderd in Made by MAMO. Zie ook de andere artikelen:

Reanimatie vervolg

Gepubliceerd op door Bram

Zaterdag 18 september heb ik gereanimeerd. Zie mijn verhaal over de reanimatie -> klik hier <-
Onderstaande een vervolg, i.v.m. de privacy, is zoveel mogelijk vermeden om namen te noemen, hierdoor kan het voorkomen dat het verhaal “kil” overkomt. Waarom toch deze twee artikelen over de reanimatie?

Ik zelf vind het niet prettig om alles maar in blogs of op internet te zetten. Door alles op te schrijven en het op een rijtje te zetten kon ik het naar mijn gevoel beter loslaten. Dit had ik ook gewoon in word kunnen doen, maar dan had ik onderstaande reacties niet ontvangen, wat ik overigens niet had verwacht. In eerste instantie schreef ik het verhaal met het idee dat de eerste hulpverlener (indien van toepassing) er wat van kan leren van deze ervaring.

Ik heb vroeger veel geleerd van een verpleegkundige die werkzaam is op de ambuance, ik stuur een dag later via e-mail mijn verhaal.
Hij belt me op en we bespreken de reanimatie. Het voelt goed.

Ik stuur mijn verhaal naar mijn ehbo instructeur. Hij is blij dat een cursist van hem eerste hulp toepast, maar hij adviseert mij er met iemand over te praten.

Een mede hobbyist weet mijn verhaal op internet te vinden. Deze stuurt mij een bericht via e-mail, een hart onder de riem, waarvoor dank. Voelt erg goed.

Ook de schoondochter van het slachtoffer weet het verhaal te vinden en stuurt mij een e-mail. Wat ze mij schrijft voelt goed. Ze bedankt ons voor de hulpverlening. In mijn belevenis is het (toch) heel normaal dat je gaat reanimeren? Je hebt het geleerd en nu moest het gebeuren! Ik pas toch enigzins mijn verhaal aan. Het had niet gehoeven volgens de familie. Er komt misschien nog een vervolg voor een ontmoeting. Ondanks alle ellende voor de familie voelt dit goed. Blijkt de echtgenote ook ehbo instructrice te wezen! De familie geeft aan dat ik, indien nodig, contact met haar op mag nemen. Wat heb ik hier een respect voor, ze moeten al genoeg aan hun hoofd hebben.

Hoe is het met mijn maat? Hij heeft net zoals ik en enkele anderen gereanimeerd. Ik heb het gevoel dat ook hij dit verwerken moest. Ieder doet dit op zijn eigen manier.

En hoe is het met mij? Als ik alles nog eens voorbij laat gaan, net zoals bij de andere hulpverleningen waar ik bij betrokken was als hulpverlener (diverse aanrijdingen, jongetje onder brug door ijs, mijn vader, enz.): Geen paniek, hoe rustig en kalm ik altijd blijf. Ik zette mijn fiets neer, meteen met de gedachte dat ie straks niet in de weg zou staan voor de hulpverleningsvoertuigen, ik doe mijn jas uit en doe mijn gps af, geef dit aan iemand in mijn omgeving. Zie dat er al gebeld wordt en we gaan vechten! Ja vechten, dat besef komt nu echt binnen, doordat de schoondochter het verhaal van de echtgenote stuurt via e-mail: “Er is voor zijn leven gevochten”.
Helaas hebben we dit niet gewonnen.
Besef ik wel wat ik heb gedaan? Vind ik het ook te gewoon wat ik heb gedaan? Ik weet het niet, daar mag dan de lezer zijn antwoord opgeven. Ik heb in mijn belevenis gewoon eerste hulp verleend, zoals ik altijd doe.
Zou ik hier nog last van krijgen? Ik weet het niet. Ik heb geleerd om te reanimeren. Ik heb het toegepast en naar mijn gevoel zoals ik het geleerd heb, naar eer en geweten.
Ik zou het morgen indien nodig zo weer doen . . . .

Reanimatie

Gepubliceerd op door Bram

Sinds 1988 ben ik in het bezit van een EHBO diploma aangevuld met reanimatie, aed, verbandleer en kinder ehbo. Jarenlang heb ik de herhalingen gevolgd, je probeert de veranderingen steeds maar bij te houden. Ik ben veel onderweg, dus moet je ook wel eens eerste hulp verlenen, wat mij dan ook regelmatig overkomt. Ik heb zelfs twee keer op één dag mijn vader gered en dan komt plots het moment dat je echt moet reanimeren. In verband met de privacy van het slachtoffer en de familie, het verhaal zonder specifieke details, maar het stukje hulpverlening.

Er staat een groepje mensen langs de kant van de weg, als wij aan komen fietsen en iemand roept: “Wie kan reanimeren??”
Er ligt een oudere man op de grond, iemand is al aan het reanimeren en er wordt beademd. Men reanimeert nog op de oude manier 15 om 2. Er wordt gevraagd of ik het kan overnemen. Mijn maat en ik staan klaar om het over te nemen en geven aan dat we op de nieuwe manier verder gaan 30 om 2. Je moet hardop tellen is je geleerd, ik vind dit lastig. Iemand staat achter mij hardop te tellen, dit is erg handig! Tijdens de reanimatie kijk ik om mij heen of er al gebeld is om een ambulance. Ik hoor dat zijn vrouw met de alarmcentrale aan het bellen is. Wij roepen nog: “Twee ambulances!!” De man begint te rochelen en naar lucht te happen. Enkele hulpverleners willen controleren of er circulatie is, maar ik wil doorgaan en geef aan dat het rispen is (kon even niet op het juiste woord komen maar het is dus gaspen). Ik zag dat de ogen “doods” stonden en er was een grijs/blauwe kleur in het gezicht.

Voor hulpverleners, of wie meer info wil over gaspen, klik hier: http://www.ikehbo.nl/reanimatie/gaspen.php

Na een aantal malen neemt mijn maat het over. Ik voel aan de arm bij de pols, deze is niet meer warm. Ik hoor sirenes en begin de jas en blouse los te maken. Ik neem het weer over. De eerste ambulance arriveert, de verpleegkundige komt met de “klapkast”, ziet mij reanimeren, geeft aan dat het goed gaat en zegt: “Ga door!” Zij trekt het t-shirt los en plakt de pads op het lichaam terwijl ik door ga met reanimeren.
Op een gegeven moment arriveert de politie en weer neemt iemand anders het over. Een politieman reanimeert een tijd, hierna een brandweerman (boer die vlakbij woont). Een tweede ambulance en politieauto arriveren. Deze politiemensen willen mij wegsturen, waarna ik aangeef dat ik aan het reanimeren ben. Dit wordt bevestigd door de andere politiemensen, waarop mijn gegevens alvast worden genoteerd voor eventuele slachtofferhulp.
Ik sla even een arm om het slachtoffer zijn vrouw, later ga ik weer reanimeren zonder de 30 om 2, de verpleegkundige geeft tussendoor met een knijpballon adem aan het slachtoffer. Tussendoor heb ik een aantal malen moeten stoppen voor het bekijken van de monitor door de verpleegkundige en het toedienen van een schok. Totaal is er drie keer een schok toegediend. Hoe lang ik bezig ben, ik weet het niet. De andere ambulancemensen dienen medicijnen toe via het been. Mijn maat en ik kijken elkaar aan, onze blikken zeggen genoeg.
De verpleegkundige vertelt ondertussen de vrouw dat het niet goed lijkt. Het slachtoffer wordt op de brancard getild en komt in de ambulance te liggen, waar men verder gaat met de hulpverlening. Daar sta je dan.
Het begint hard te regenen. We mogen schuilen bij de boer. Iemand komt ons vertellen, wat we eigenlijk wel wisten: “Het slachtoffer is overleden.”

Dubbele gevoelens, je denkt na over wat je hebt gedaan, zo heb ik het geleerd, ik heb mijn best gedaan! Helaas hoorde dit slachtoffer niet bij de 5% van overlevingskansen bij een reanimatie. Jarenlang heb je gereanimeerd op een pop, nu was het werkelijkheid!

Een dag later (19 september 2010), het lijkt wel een film, maar het is de harde werkelijkheid. Ik heb voor het eerst gereanimeerd op een mens en deze heeft het helaas niet gehaald . . . .

Eerste hulp bij woningbrand

Gepubliceerd op door Bram

Reactie van de politie:

 

 

 

 

 

Reactie van de brandweer:
In ieder geval een top prestatie van je om zo adequaat te reageren met de persoon onder de lauwe douche te zetten. In ieder geval namens de brandweer en ambu bedankt hiervoor.

11:36:20 27-06-10 BRAN P1 Woningbrand PLATOHOF 37 STIENS (STIE) Inzet TSSTIENS
0303457 BRW Stiens (Blusgroep)
0303062 BRW Friesland (OvD Noord-West)

Karin vertelt:
We zijn rustig wat aan het omrommelen op zondagmorgen als de pieper om 11:34 uur gaat, er is een keukenbrand vlakbij.
Normaal ga ik niet snel mee, maar vandaag wel. We zijn er nog voor de brandweer, maar het lijkt net of er niets aan de hand is, totdat we sirenes dichterbij horen komen en een mevrouw zien staan zwaaien.
Daar is de politie en even later komt er een man het huis uit, we houden gepaste afstand, maar de man staat met zijn handen te wapperen en de politie vraagt of hij wat mankeert, maar hij zegt dat hij al gekoeld heeft, de politie onderneemt verder niets, wil zijn verhaal horen en hij wil zijn verhaal doen.
Bram drukt mij zijn camera in de handen en loopt er op toe.
Bram grijpt in en stapt naar voren met een: “Heeft u zich gebrand, heeft u al goed gekoeld”, zegt dat hij EHBO heeft en neemt het over.
De man heeft nog maar een minuutje gekoeld, veel te weinig dus.
Samen met de man en de politie gaat Bram naar de buren waar hij de man onder de douche zet.
De man heeft de gaskraan uitgedraaid en het zo goed mogelijk proberen te blussen, dus als de brandweer komt is het vuur al uit.
Er wordt een ambulance besteld en ook een tweede voor de zekerheid.
Het duurt een hele poos voor Bram weer naar buiten komt, lopend naast de brancard en de zuurstofkoffer in de hand.
De politie neemt zijn gegevens nog op en dan vertrekt de brandweer en wij dus ook.
Bram vertelt dat de man onder douche al behoorlijke blaren op zijn voet en handen kreeg.
Daar gaat je zondag, arme man, wat zal hij een pijn hebben, terwijl hij zich eigenlijk alleen maar druk maakte om het huis.
Maar wat een geluk voor hem dat Bram doorpakte en hem zo snel mogelijk onder de douche zette.
Voor mij is Bram de held van de dag!

11:42:48 27-06-10 BRAN P1 Woningbrand PLATOHOF 37 STIENS (STIE) Inzet TSHALLUM
0303262 BRW Hallum (Blusgroep)
0303062 BRW Friesland (OvD Noord-West)

11:49:59 27-06-10 AMBU B PLATOHOF STIENS
0320502 CPA Friesland (Ambu 02-113 Leeuwarden)

11:54:39 27-06-10 AMBU B PLATOHOF STIENS= Geen B maar A2
0320502 CPA Friesland (Ambu 02-113 Leeuwarden)

11:56:40 27-06-10 AMBU A2 PLATOHOF STIENS
0320500 CPA Friesland (Ambu 02-111 Leeuwarden)

In memoriam Hermina Froukje en Marian Sonja mei 2010

Gepubliceerd op door Bram

Op een mooie zonnige vrijdag was ik als 10 jarig jongetje thuis van school om een (sieraden) kistje van hout te maken voor mijn moeder. Het zal zo ongeveer half 10 zijn geweest dat mijn vader mij uit het hok haalde en ik in de woonkamer hoorde dat mijn moeder niet meer leefde. Mijn moeder heeft het houten doosje nooit gezien, of toch wel . . . .
Mijn moeder is lang ziek geweest, toch was het een sterke, moedige lieve vrouw. Hoe onvoorstelbaar ze heeft gevochten om maar langer bij haar man en kinderen te kunnen leven. Er was sfeer, gezelligheid, ik herinner me de kerst, de sinterklaas, enz.
In 1974 zijn we niet op vakantie geweest, maar dagjes weg, Schiphol, de dierentuin, rondvaart door Amsterdam, het spoorwegmuseum, Sloten, het Rode Klif enz.
We zijn in 1975 nog naar Frankrijk geweest, La Clusaz. Het was moeizaam voor mijn moeder maar ze wilde dit nog met haar man en kinderen beleven.
Mamma heeft ongeveer een 10 maanden voor haar overlijden afscheid genomen van haar kinderen door een verhaal in hun dagboekjes te schrijven. De boodschap die je voor mij hebt achtergelaten zal ik nooit vergeten en mijn leven lang meedragen. Dinsdagavond voor haar overlijden heeft mamma nog afscheid van haar kinderen genomen, ook je laatste woorden aan mij zal ik nooit vergeten.
Mamma bedankt voor alles wat je voor ons hebt gedaan.

Hermina Froukje Molenaar-van den Berg
*09-10-1932 †29-08-1975

Een speciale geocoin voor mijn moeder.

Een dik jaar later werd ons gezin opnieuw geconfronteerd met de dood. Mijn zusje was met haar fietsje gevallen en had nogal wat problemen. Het was woensdagmiddag, ik was naar judo en werd opgehaald door een buurman, waar we verder niet zoveel contact mee hadden. Marian Sonja, we noemden jou Sonja was niet meer, in de armen van haar vader overleden, onderweg naar het ziekenhuis. Sonja het zonnetje in huis. Je liep altijd te zingen over de Hemelse Vader. Ik heb in mijn eigen poezie album een versje namens jou geschreven wat ik bij juf Paulusma nog heb laten controleren, je naam is eronder geplakt, nog door jezelf geschreven:
Hoger dan de blauwe luchten
en de sterretjes van goud.
Woont de Vader in de hemel,
die van alle kinderen houdt.
Lieve Sonja, ik zal je nooit vergeten, je bent mijn gouden sterretje.

Marian Sonja Molenaar
*05-04-1969 †22-09-1976

Een speciale geocoin voor mijn zusje.